Welke overtuiging heb jij veranderd?

Welke overtuiging heb jij veranderd?

Ik werk ook als (loopbaan)coach voor ‘I ♥ my job’ . In december stelden we aan al onze lezers, coachees en klanten zes eindejaarsvragen die er écht toe doen. Twee vragen beantwoordde ik zelf.

Hier lees je de tweede vraag, en mijn antwoord:

Welke overtuiging is er bij jou het afgelopen jaar gekanteld?
Wij drijven allemaal op overtuigingen. Overtuigingen sturen heel sterk hoe wij ons gedragen, ons voelen en ons doen. Soms kan jouw leven veranderen, als je een overtuiging verandert.

Bij Ilona van ‘I ♥ my job’ gebeurde het zo:

Je kent het wel: je wil dringend nog iets printen, want de klant wil een papieren offerte en de tickets voor dat concert moet je ook zelf printen. En dan blijkt het inktpatroon op… Toegegeven, dat kwam er al minstens twee weken aan. Alleen had je geen tijd om een nieuw inktpatroon te gaan halen, en nu is je man ziek en is het tijd om de kinderen overal heen te brengen…

Dus suggereert de man een oplossing: we bestellen online. En je denkt er niet langer bij na. Tot de volgende dag, zondagochtend om 8 uur, een bestelwagen voor je deur stopt en inktpatronen levert.

Dat voelt niet goed, want je herinnert je al die verhalen over online bestelwinkels waar werknemers in december overnachten tussen de sorteermachines. En, aangezien toeval niet bestaat, blader je een halfuur nadat de inktpatronen geleverd zijn door een tijdschrift waarin een politicus langs zijn neus weg vertelt dat de vakantiecentra in zijn provincie vol zitten met Polen en andere mensen, die hier komen werken om voor online winkels pakjes in te pakken… Tegen een slecht loon en dito werkomstandigheden.

Op dat moment wordt het slechte gevoel te sterk. Je wil dit niet meer. Je wandelt naar je man en vertelt dat je niet wil meewerken aan dit soort economie. Ah ja, als coach kom je namelijk (iets te) veel overwerkte en slecht behandelde werknemers tegen, en probeer je daar mee iets aan te doen. Dus tijd om die ‘bewuste consument’ in jou weer wat meer naar boven te halen en vanaf nu je leven zo te plannen, dat je op deftige wijze inkoopt. Zo, nieuwe overtuiging stevig verwoord en meteen gedeeld met je partner!

En nu kan ik zeggen: alle cadeautjes voor Kerstmis liggen klaar, voor ouders en nichtjes en meters en peters en… Alle cadeautjes hebben we bewust gekozen: bij die jonge zelfstandige, bij de speelgoedwinkel in de buurt, zelf gemaakt in onze keuken, rustig uitgezocht in de stad…

Ilona Plichart van I Love My JobIlona
‘I ♥ my job’ architect

 

Welke overtuiging is er bij jou veranderd? En wat heeft dat opgeleverd?

Wat ging er mis? en wat heb je daaruit geleerd?

De eindejaarsvraag die er écht toe doet: Wat liep er mis?

Ik werk ook als (loopbaan)coach voor ‘I ♥ my job’. In december stelden we aan al onze lezers, coachees en klanten zes eindejaarsvragen die er écht toe doen. Twee vragen beantwoordde ik zelf.

Hieronder: Eindejaarsvraag 4:

Wat liep er in 2017 echt helemaal niet goed?
En wat is er typisch aan hoe je omgaat met moeilijke momenten?
Welke sterktes kwamen daar boven?

Bij mij gebeurde dit:

Afgelopen voorjaar ging ik een samenwerking aan met twee anderen. Zij wilden iets in de wereld zetten, ik wilde graag meedoen. Ook al vertelde mijn buik (en mijn man) mij bij de start dat het raar voelde, ik engageerde mij. Ik zou mijn grenzen wel bewaken. En ze wilden gaan voor kwaliteit, wat voor mij belangrijk is…

Laten we zeggen dat dit project vanaf de start bizar liep. Er was een aparte hiërarchie en er waren bizarre financiële afspraken. De anderen vonden het normaal om ‘s avonds na 22 uur te beginnen vergaderen (en lachten mij half uit, als ik liet vallen dat ik toe was aan een bed). Plots moest ik het normaal vinden dat we een overleg planden, en dat de andere dan rustig besloot om in een bistro te gaan eten, in plaats van zoals afgesproken te overleggen.  En meer grote, rare gebeurtenissen…

Je raadt het al: die samenwerking werd niets. Wat ik daaruit leerde, was op zich niet nieuw en toch weer inzichtelijk: vertrouwen op mijn buikgevoel, dat mag echt. Als mijn buik (of noem het: mijn intuïtie) mij vertelt ‘run away’, dan doe ik dat best.

Typisch aan hoe ik ermee omging? Ik heb wat te lang gewacht om ‘stop’ te zeggen. Dat had ik al vroeger moeten doen.
Het meest typische is misschien dit: ik heb het thema niet losgelaten. Ondertussen werk ik over hetzelfde thema samen met andere mensen. Voorzichtig, want met meer ervaring. Dit keer voelt het beter: we werken op deftige uren, we communiceren transparant, we stimuleren elkaar, we zetten samen iets in de wereld. En wat ik ook leerde: het is altijd fijn om meerdere projecten tegelijk te hebben. Als er dan eentje minder goed loopt, dan zijn er altijd nog mooie mensen en samenwerkingen die mijn hart sneller doen kloppen.

 

 

Ilona Plichart van I Love My JobIlona
‘I ♥ my job’ architect

 

Wat liep er bij jou minder goed?
En welke sterkte heb jij ervaren in hoe jij omging met deze situatie?

Omdenken: zien wat mogelijk is

Omdenken: zien wat er ook zou kunnen zijn

Zij: “Ik ga niet naar de oud-leerlingenavond van mijn middelbare school. Stel je voor dat ik moet vertellen dat ik weer ga studeren.”
Ik: “En als we dat nu eens omdenken?”

Chloé is een geweldig lieve loopbaancoach-klant van mij. Samen zoeken we uit wat deze prille dertiger de komende jaren wil doen. Chloé heeft alvast een drastische beslissing genomen: ze heeft haar ontslag gevraagd en gaat binnenkort weer studeren. Haar ogen blinken als ze vertelt over haar nieuwe jaaropleiding.
Natuurlijk voelt ze ook onrust. Zal het financieel lukken? En zal die opleiding echt de jobkansen bieden waarop ze hoopt? En kan ze dat eigenlijk nog wel, vier dagen per week in de les zetten van 9 uur tot 16 uur? Lees meer

Voorleesweek

Voorleesweek: de bal luistert mee

“Mama, wil jij een boekje voorlezen?”
Alledaagse vraag van mijn zoon, want wij lezen voortdurend voor.

“Mijn bal wil ook dat jij voorleest. Die bal gaat naast mij zitten. Zo.”
Iets minder alledaagse setting…

Dus lees ik over ‘Balotje gaat naar de dokter’ en daarna nog enkele boeken.
Mijn jongste kind verdwijnt in de verhalen, lacht, babbelt, wijst aan…
Plots springt hij recht: “Mijn bal wil niet meer voorlezen. Hij wil iets anders doen.”

En hop, daar gaan ze weer. Ik heb weer even tijd voor iets anders. Tot de bal weer zin krijgt in een boek…
Net dat kan ik zo appreciëren aan voorlezen: het kan kort duren of (heel erg) lang, je doet ’t in de zetel of in de hangmat of zelfs in het bad. En je kan voorlezen voor een kind, een kind met wel 10 knuffels, een kind met een bal… Kan allemaal, de voorlezer past zich met plezier aan.

 

Dit najaar verzorgde ik weer enkele workshops en opleidingen over voorlezen. Zo opende ik de ‘Muntpunt VoorleesAcademie’ op 12 oktober, en daar werd ik geïnterviewd over Voorlezen aan anderstalige kinderen door twee studenten Journalistiek. Luister je mee naar een fragment?

 

Ilona over boeken en samenlezen in De Morgen

Vrouwen die lezen zijn gevaarlijk: over mijn leven in boeken (De Morgen)

Kijk es aan! Vorige week stond ik in De Morgen en mocht ik vertellen welke boeken mee mijn leven, zowel professioneel als privé, vormgeven. Natuurlijk ben ik superblij dat De Morgen mij hiervoor belde. Ik kreeg ook veel reacties op het stuk.

Twee stukjes uit het interview: Lees meer

Kapsalon zonder afspraak is kapsalon met rust

Kapsalon zonder afspraak is kapsalon met rust

“Ik kreeg te veel stress van werken met afspraken. Nu komen de mensen binnen als ze willen. Er komt altijd wel weer iemand.”

Ik ben op vakantie in Zuid-Duitsland en maak op de allerlaatste dag één van mijn vakantievoornemens waar: mijn haar laten knippen. Een boeiend gesprek met de kapster, een jonge dertiger, krijg ik zomaar bij.

Ze is een typische kapster, vindt ze zelf. Haar barbiepoppen hadden elke week een andere haarstijl, haar tienervriendinnen wisten bij wie ze terecht konden voor een experiment met krullen. En zodra ze haar diploma had, is ze in een echte kapperszaak gestart.

En toch is het zoeken geweest. Tot ze ontdekte dat klanten bedienen op afspraak, de lol wegnam. Al die afspraken zorgden ervoor dat ze voortdurend naar de klok keek of ze niet uitliep. Babbels werden minder spontaan, de minuten tikten te snel weg. Lees meer

De kracht van vertellen – Vertelfestival Antwerpen

Op donderdag 11 mei vertelden Marijke Sanctorum en ikzelf over het bijzondere verhaal van Samenlezen in Antwerpen, op ‘De kracht van vertellen’, een avond à la TED-talk in een volle Permekebibliotheek. We wilden vooral de stem van de deelnemers vertolken, en daarom hebben we maandenlang uitspraken van deelnemers verzameld en die als dialoog gebracht. En dat werkte! Enkele deelnemers zaten in de zaal, herkenden zichzelf en gingen daarover tijdens het drankje achter in gesprek met anderen.

Voor we de dialoog brachten, vertelde ik meer over Samenlezen in Antwerpen. Die inleiding deel ik graag met jullie:

Er waart een onstuitbare positieve stoet van samenleesbegeleiders en deelnemers aan samenleesgroepen door Antwerpen. Zij buigen zich over teksten, wroeten naar betekenissen, leggen hun hart en ziel op tafel. Ze vinden woorden, ze verbinden zich met elkaar, met de tekst, met hun ziel, met onze stad. En dat dankzij de kracht van woorden en de magie van mooie teksten. Lees meer

De magie van het compliment

Vorige week sloot ik een training zo af: ik vroeg de deelnemers om de persoon rechts van hen een compliment te geven. Wie een compliment ontving, was dan als volgende aan de beurt. Een persoonlijke kroon voor elke deelnemer terwijl iedereen luistert!

Het is heerlijk om deze ‘opdracht’ te geven. Niemand verwacht het, sommige deelnemers kijken verrast, anderen beginnen te glimlachen, sommigen lijken gespannen (en soms probeert iemand te ontsnappen – dat voorkom ik dan). Lees meer

Verbindend leidinggeven? Dat vraagt bewuste tijd

Ze valt mij meteen op, deze deelneemster aan een workshop Verbindend Leiderschap. Jonge dertiger, jonge mama, jonge leidinggevende. De goesting en de toewijding stralen van haar af. De eerste frustraties ook. Ze is zoals ik enkele jaren geleden. Wat een spiegel: een beloftevolle jonge leidinggevende, met ambitie en talent. En zoekend, want het is moeilijker dan gedacht, medewerkers motiveren en meetrekken.

Lees meer

Van Aleppo naar getto

 

“Ik ben blij dat hij gelijk gekregen heeft en dat die mensen niet naar België komen. Maar ik weet wel dakik da eigenlijk nie mag zegge.”

Zo meteen gaan we samenlezen. Terwijl we de thee en de koekjes klaarzetten en voldoende stoelen rond de tafel schuiven, ligt de krant open. Ik reageer niet op wat één vroege deelneemster zegt. Of beter: ik reageer niet met woorden. Lees meer