Perfectionisme aanpakken workshop 21 maart 2020 in Mortsel

Annulatie door Corona!Workshop: Als perfectionisme jou moe maakt… zaterdag 21 maart, 10u tot 11.30u

Door Corona annuleren we deze workshop. We prikken een nieuwe datum, als duidelijk is wanneer Senses Praktijkhuis weer volop individuele begeleidingen en workshops aanbiedt.

Workshop: Als perfectionisme je moe maakt…

Zaterdag 21 maart, 10u tot 11.30u

Perfectionisme is de ‘te-modus’:

…te goed willen doen
… te veel werken
… te moeilijk kunnen kiezen
… te sterk structureren

Perfectionisme is de schadelijke ‘te’, die jou ongelukkig en moe maakt. Het leidt tot dagen vol stress, tot burn-out en andere ziektes.

Je kan jezelf bevrijden van dat vermoeiende perfectionisme

Het goede nieuws is: je kan jezelf bevrijden van de vermoeiende kant van perfectionisme. Zodat je rustiger en met meer zelfvertrouwen in het leven staat.

Tijdens deze workshop gaan we samen aan de slag:

° Je krijgt uitleg over symptomen en gevolgen van (schadelijk) perfectionisme
° We doen alvast een eerste oefening
° We geven ook uitleg over het traject perfectionismecoaching (volgens de OCP-methodiek).

Welkom op zaterdag 21 maart

  • van 10u tot 11.30u (nababbelen tot 12u)
  • Senses Mortsel, Sint-Benedictusstraat 47
  • Prijs: 15 euro
  • gastvrouw: Ilona Plichart, Perfectionismecoach, stress- en burn-outcoach en loopbaancoach in Senses
  • aanmelden via reload@sensespraktijkhuis.beSenses Praktijkhuis Mortsel

Workshop ‘Wat is stress en hoe pak ik het aan?’ Zaterdag 7 maart, 10u tot 11.30u

Workshop: Wat is stress en hoe pak ik het aan?

Zaterdag 7 maart, 10u tot 11.30u

Wanneer is deze workshop nuttig voor jou:

  • Je voelt dat je lijdt onder stress.
  • Je wil weten waarom je stress krijgt en welke impact stress heeft op jou; en waarom jouw collega zo anders reageert op stressvolle situaties dan jij.
  • Je wil handvaten om jouw stress zelf al aan te pakken.
  • Je hebt nood aan heldere en wetenschappelijk correcte info.
  • Je vraagt je af of begeleiding kan werken.

Gastvrouwen:

Marlies Van den Hove, psychologe en
Ilona Plichart, stress- en burn-outcoach, loopbaancoach, perfectionismecoach

wij werken beiden in Senses Praktijkhuis

Praktisch:

°zaterdag 7 maart, van 10u tot 11.30u (nababbelen tot 12u)
° in de multidisciplinaire groepspraktijk Senses Mortsel, Sint-Benedictusstraat 47
° prijs: 15 euro
° aanmelden via reload@sensespraktijkhuis.be

De onbegrijpelijke keuze van de Vlaamse overheid om te snijden in loopbaanbegeleiding

Per 1 januari kortwiekte de Vlaamse overheid de toegang tot loopbaancheques. Loopbaancheques, die tot nu toe recht gaven op 8 uur loopbaancoaching bij een erkende coach, kan je nu pas aanvragen als je liefst zeven jaar hebt gewerkt. Tot nu toe kwamen mensen al in aanmerking na ongeveer één jaar werkervaring.

Enkele voorbeelden van twintigers die ik vorig jaar mocht coachen:

  • Dominique van 23 verliet op z’n achttiende school, werkt in een supermarkt, hoopt op een vast contract en wilde uitzoeken hoe hij zijn job kan combineren met een studie. Dominique mag dat vanaf nu alleen uitvissen.
  • Administratief medewerker Hanne van 28 ging op haar tweede job onderuit en bleef drie maanden thuis om te recupereren, nadat ze in een team terecht kwam dat werkte van 8u tot 20u, zonder baas en zonder appreciatie. Zij mag nu zelf uitzoeken of en hoe ze weer gaat werken, en hoe het kwam dat ze uitviel. 
  • Handelsingenieur Simon van 26 noemt zichzelf ambitieus en raakte gefrustreerd omdat werkgevers hem – in zijn ogen – geen kansen lijken te geven. Simon blijft nu zitten met zijn frustratie. Geen coach meer om hem een spiegel voor te houden, met hem te zoeken welke positieve acties hij kan ondernemen, en waar zijn echte talenten liggen.

Lees meer

Losse eindjes geven stress.. Erover praten helpt

Zoveel losse eindjes op ons werk… En hoe hierover te praten

Als ik op maandag naar de groepspraktijk in Mortsel fiets, dan ben ik in mijn sas. Mijn fiets, de winterlucht, even mijn lijf laten werken voor ik een volle dag ga coachen.
Bovendien heb ik echt de hele weg fietspad. Pure luxe, zou je zeggen.

Enkele maanden terug zijn enkele lange straten en twee kruispunten opnieuw aangelegd.De werklui zijn ondertussen allang bezig aan een volgende opdracht, vermoed ik. Alleen steken er nog draden uit buizen, zijn er putjes (en putten) waar simpelweg een oranje kegel over staat (tot die wegwaait door de wind, dan wordt het pas gevaarlijk). Lees meer

Samen lezen met anderstaligen in bibliotheek

We zijn een beetje jouw familie

Wat gaan we morgen doen?
Volgende week?
Volgend jaar?
Waar kunnen we ons wassen?

Bibliotheek Luchtbal (Antwerpen), dinsdagnamiddag. We zitten met 13 deelnemers rond de tafel voor de wekelijkse sessie samenlezen met mensen die Nederlands leren. Begeleidster Lut slaat een brug van het verhaal naar de vraagtekens in het leven van de deelnemers. Hoe vraagtekens je uit de slaap houden, zoveel energie vreten, zoveel slaap wegnemen, een grote berg worden. Eén deelneemster vertelt dat ze zich voortdurend afvraagt wanneer de oorlog in Afghanistan stopt, wanneer het weer veilig wordt. Dat ze haar dochter vaak vraagt of die haar wil vergezellen, als ze teruggaat om haar land in vrede te bezoeken. “Maar ik vrees dat ze te oud zal zijn om nog mee te willen, als het weer veilig is in Afghanistan. Ze kent mijn land niet.”

Wij zijn een beetje jouw familie

We zoeken mooie zinnen in de tekst en staan lang stil bij “Hoe lang duurt een nacht?” We proeven de woorden ‘eenzaamheid’ en ‘alleen’ en ‘glimlach’. Het is bijna cliché, en toch gebeurt het echt: één deelneemster vertelt dat ze geen familie heeft in België, waarop een man reageert dat iedereen rond de tafel toch een beetje haar familie is. Het was te oprecht om melig te over te komen.

Ze glimlachen weinig

Ze vinden ook dat Antwerpenaren weinig glimlachen, en sommigen zijn bang om Nederlands te praten omdat hun buren boos kijken als ze een fout maken. “Maar ik wil oefenen.” Eén deelneemster durft te vertellen dat ze hier, na al die jaren, niet graag is. Ze wil niet ondankbaar zijn, aarzelt ze, maar ze zou zo graag terugkeren. Anderen zeggen dat ze, sinds ze kinderen hebben, hier thuis zijn, voor en door hun kinderen.

Die balans zoeken, altijd weer

We balanceren, zoals vaker in een samenleesgroep, tussen zware gevoelens en lichtheid. Opnieuw zie ik het gebeuren: dankzij het verhaal proeven deelnemers woorden, vinden ze elkaar, herkennen ze elkaars emoties, raken ze in gesprek over mooie en lastige dagen in hun leven. Al die deelnemers zitten hier uit vrije wil, net als begeleidster Lut. Het is gewoon mooi.

De wereld zou een mooiere plek zijn

En dat op de dag dat onze federale regering alweer bijna struikelde over een VN-migratiepact en, erger nog, de dag dat één van onze regeringspartijen een campagne vol klinkklare racismekreten lanceert (en die een uur later weer intrekt).

Soms vertel ik het tijdens een training SamenLezen, soms vertel ik het aan mijn vrienden op café, soms zeg ik aan deelnemers: als meer mensen elke week zouden samen lezen, samen schoonheid zouden ontdekken en samen over verschillende meningen zouden praten. Heus, de wereld zou een mooiere plek zijn.

 

Ilona Plichart, gepassioneerd samenleesbegeleider

Reikhalzen als de giraffe van Hugo Claus

Als heel ons land Hugo Claus herdenkt, presenteren we met extra veel eerbied en plezier zijn teksten tijdens SamenLezen. Zo ook vorige week in Brussel, in een groep met mensen met psychische kwetsbaarheid. We lezen een heel gekend gedicht van Claus:

Op Thomas zijn vierde verjaardag

Later, mijn jongetje, word je een man,

Later reikhals je als een giraffe naar het hoe en het waarom.

Men zal je stempelen als bagage.

Men zal je kwetsen om je wens en je droom.

En jij zal trachten eens en voorgoed te fotograferen

het hoe en waarom van de vrouw

die kantelt in je lakens

die zingt naarmate je ontdubbelt in haar vel.

En nog later, jongetje, wordt

je leven een plakboek.

Maar nog lange niet, nog lange niet.

 

Rond de tafel zitten twee literatuurkenners, enkele mensen die alleen tijdens onze bijeenkomsten met literatuur in contact komen, een man die aan vroegdementie lijdt. Een heerlijke verzameling mensen.
De laatste zin proeven we opnieuw en opnieuw: “Maar nog lange niet, nog lange niet.’ Die woorden doorvoelen we en openen het gesprek naar de moeilijkere regels in dit gedicht. Wat dat eigenlijk is, een plakboek? Instagram van enkele decennia terug, of toch net niet? En vinden we dit een positieve zin, of bedoelt vader Claus het ook als een waarschuwing voor zijn zoon?

De giraffenhals inspireert, het beeld komt aan. “Ik weet nog altijd niet hoe het zit met het hoe en het waarom”, klinkt het rond de tafel. “Ik ben het alweer vergeten”, vult een andere deelnemer aan.

Wat alle deelnemers herkennen, is gekwetst worden om je droom en om je wensen. Eén deelnemer net voor de tweede keer opa geworden (hij glimlacht voorzichtig trots als we hem feliciteren) en uit zijn bezorgdheid. Wat kan hij dromen voor dat kleinkind, de wereld is zo moeilijk geworden? Welk plakboek zal het kleinkind volkleven?

Gelukkig, en zo is Claus vaak, is er ook lichtvoetigheid en een vleugje erotiek in het gedicht. De regel ‘Die zingt naarmate je ontdubbelt in haar vel’ vinden de mannen rond de tafel de mooiste zin uit het gedicht. Waarop één iemand monkelend toevoegt “de vrouw die kantelt in je lakens, daar kunnen wij nu eens niets op tegen hebben.”

Die Claus toch… één gedicht, zeven deelnemers op een dakterras hoog in Brussel. De wereld ongrijpbaar en vanmiddag ook warm, woorden die ons optillen en ons laten voelen: vandaag zijn we geen bagage. Vandaag reikhalzen we naar wat er in taal en achter woorden verborgen zit, en dat delen we met elkaar.

Dit moment hoort in ons plakboek.

 

Ilona

Vertel gewoon dat je thuiszit met een burn-out

“Ik heb nog aan niemand durven te vertellen dat ik al een maand thuis ben.”

“Zaterdag gaan mijn partner en ik eten met vrienden. Ze praten altijd over het werk. Ik durf niet te vertellen dat ik een burn-out heb.”

“Daarstraks heb ik aan mijn bomma verteld dat ik ben uitgevallen op het werk. Ze begreep mij, en dat heeft mij deugd gedaan.”

Telkens weer stappen mensen mijn coachpraktijk binnen die aan niemand/aan bijna niemand/alleen aan die ene vriendin hebben verteld dat ze op ziekteverlof zijn door een burn-out. Soms zijn ze een week thuis, soms een maand, soms een half jaar. Een half jaar, echt waar. Lees meer

Ik wil een job die ik graag doe tot aan mijn pensioen

“Ik wil een job vinden die ik graag doe tot aan mijn pensioen.”

Ze kijkt mij aan met iets van vastberadenheid in haar ogen. Iets van wanhoop, ook.
Ik twijfel even, besluit dan toch te grinniken en zeg dat ik mij moeilijk kan voorstellen dat uitgerekend zij, begin 30, met heel veel plannen, de komende 30 jaar op dezelfde job zal zitten.
Ze grinnikt even mee, twijfelend. De vorige keer dat we elkaar zagen, hebben we samen uitgezocht dat ze graag mee iets uitbouwt, veel kansen ziet, een stevige creatieveling is en op het punt staat om zich voor twee cursussen tegelijk in te schrijven. Lees meer

Samenlezen_tweetalig

Samenlezen in de sneeuw, en in zomers avondblauw van Rimbaud

Vrijdagnamiddag, de sneeuw maakt dat ik twee keer wegglijd voordat ik binnenwandel, mijn jas over een stoel hang en rondkijk of ik bekende gezichten zie. Zelfs in dit weer schuiven we met ons zessen aan tafel, en er komt nog een telefoontje van een samenlezer die laat weten dat hij zich niet door de witte vlokken waagt.
H. schuift vandaag voor het eerst mee aan, en heeft mij zonet al aan een reeks vragen onderworpen. Waarom werk ik met boeken? Wat betekent lezen voor mij, en voor de wereld? Hij monkellacht als ik antwoord dat literatuur de mooiste gids voor het leven kan zijn, en dat lezen voor mij zoiets is al ademen.

Tweetalig samenlezen, dat is springen van Frans naar Nederlands, van “les soirs bleus d’été” naar “het zomers avondblauw”. Lees meer

Lezing Beeldboek Christoffel

“Want daar draait het hier elke dag om”

Hoe doe jij dat, een lezing geven over jouw boek voor mensen die minder goed Nederlands praten? “Gewoon”, antwoord ik dan. “Ik breng mijn boek mee en de kamishibai-versie met grote foto’s. Ik vraag om de stoelen in een halve cirkel te zetten. Ik vertel dat ik blij ben dat ze mij hebben uitgenodigd. En af en toe pas ik woorden aan.”

Als alle deelnemers aan een gesprek Nederlands leren, dan is dat aanpassen. Dan gebruik ik nog wat vaker armen en handen en voeten. En praat ik bewust in vertragingsmodus. Sommige thema’s raken we minder aan. En even vaak heb ik gemerkt dat net vertragen en verstillen, zorgen voor een diep gesprek.Christoffel-Lezing met handen en voeten

De kracht van (moeilijke) woorden

Lees meer